Ціхае польскае мястэчка. Вандроўны цырк, у якім ёсць адна пустая клетка. У гэтай клетцы калісьці жыў ён - славуты Майстар галадання. І вось ён вярнуўся.
Галадаць можа кожны...
Дзень, два, тры...
Але не месяц.
Галадаць можа кожны...
Калі пратэстуе, альбо калі хоча таннай рэкламнай увагі;
Іншы можа ператварыць галаданне ў філасофію,
надаць яму амаль сакральны сэнс - такое можа толькі Вялікі Майстра галадання.

Астатнім жа застаецца толькі адно - зайздросціць, паклёпнічаць, альбо, дачакаўшыся, калі Галадар, стомлены людской хцівасцю, ізноў знікне, заняць яго месца ў клетцы.

Хто ён? І навошта залез у клетку?

Па-дзіцячы наіўны і непрыкаяны рамантык-француз Бернар працяглы час перапісваўся з беларускай студэнткай Кацяй. Закахаўшыся ў загадкава-чароўную прыгажуню, Бернар прыязджае ў Беларусь, каб ажаніцца з гэтай цудоўнай дзяўчынай. Але няшчасны закаханы  не ведае, што Каця нават і не здагадваецца пра яго існаванне,бо ўсе лісты да яго насамрэч пісаў вынаходлівы фатограф Сіма...

Нягледзячы на падобную, амаль дэтэктыўную завязку, "Вандроўнікі ў Нью-Йорку" - гэта хутчэй самотная прыпавесць аб адзінокіх, беспрытульных, неуладкаваных людзях, якім так хочацца -  хаця б у марах, хаця б у гульні - вырвацца з гэтай шэрай "беспрытульнасці" куды-небудзь туды, дзе гучыць джаз і карнавальныя агні Нью-Йорка ствараюць усеагульны добры настрой...

У парку сустракаюцца лабрадор Дунай і французская бульдожка Булька. Іх у розныя часы прывезлі сюды гаспадары і кінулі. А хутка зіма... Сабакі хочуць знайсці сабе новых гаспадароў, але ж гэта вельмі няпроста, бо колько ў горадзе жыве злых і небяспечных людзей! Але Дунай і Булька вераць у тое, што іх дабрыня і адданасць абавязкова каму-небудзь будуць патрэбныя. А той, хто верыць у дабрыню, абавязкова яе сустрэнне.

Рэжысёр Святлана Навуменка і цудоўныя маладыя артысты нашага тэатра запрашаюць на свой спектакль дзяцей, падлеткаў, іх бацькоў, дзядуляў і бабуль.